Hoe de kwaliteit van tandwielsmeedstukken te verbeteren

Hoe de kwaliteit van tandwielsmeedstukken te verbeteren

Hoe de kwaliteit van uitrusting te verbeterensmedenS? Yidu Tongxin Precision Forging Co., Ltd. wijst erop: hardheid is een zeer belangrijke kwaliteitsinspectie-indicator voor tandwielsmeedstukken tijdens warmtebehandeling. Dit komt niet alleen omdat de hardheidstest snel en eenvoudig is en de smeedstukken niet beschadigt, maar ook omdat de hardheidswaarde kan worden gebruikt om andere mechanische eigenschappen af ​​te leiden. Het redelijkerwijs bepalen van de hardheidswaarde na warmtebehandeling zal de smeedstukken uitstekende prestaties opleveren, wat van groot belang is voor het verbeteren van de kwaliteit en het verlengen van de duurzaamheid.

Om de kwaliteit van tandwielsmeedstukken te verbeteren, moeten naast de hardheidswaarde ook andere mechanische prestatie-indicatoren worden gespecificeerd:

1. Een goede balans tussen sterkte en taaiheid. Over het algemeen zijn de sterkte en taaiheid van staalmaterialen wederzijds complementair. Voor structurele smeedstukken wordt de eenmalige slagvastheid vaak gebruikt als veiligheidscriterium, waarbij wordt gestreefd naar een hoge taaiheid zonder in te boeten aan sterkte, wat resulteert in grove en zware mechanische producten met een korte levensduur. Integendeel, voor gereedschappen en mallen wordt, om de slijtvastheid te verbeteren, een hoge hardheid en hoge sterkte (torsiesterkte) nagestreefd, terwijl de rol van taaiheid bij het verminderen van het afbrokkelen en breken van de mal wordt genegeerd, en de levensduur ook niet lang is. Daarom moeten de werkomstandigheden en faalvormen van smeedstukken worden onderzocht en geanalyseerd, en op basis van de juiste balans tussen sterkte en taaiheid moeten de sterkte- en taaiheidsindicatoren worden bepaald die smeedstukken moeten aannemen.

2. Ga op de juiste manier om met de relatie tussen materiaalsterkte, structurele sterkte en systeemsterkte. Alle materiaalsterkte-indicatoren worden gemeten met behulp van standaardmonsters en zijn afhankelijk van de microstructuur van het materiaal (inclusief oppervlakteconditie, restspanning en spanningstoestand). De structurele sterkte van smeedstukken wordt beïnvloed door groottefactoren en kerfeffecten, terwijl de systeemsterkte verband houdt met de interactie met andere smeedstukken. Er zijn aanzienlijke verschillen tussen deze drie aspecten. De vermoeiingssterkte van een gladde teststaaf van het materiaal is bijvoorbeeld hoog, maar de vermoeiingssterkte van het eigenlijke object kan erg laag zijn. Daarom is het voor sommige belangrijke onderdelen passender om de mechanische prestatie-indicatoren te bepalen op basis van de resultaten van simulatietests.

3. De sterkte-matching van de componenten moet redelijk zijn. Een groot aantal experimenten en praktische toepassingen hebben aangetoond dat wanneer de componenten (zoals wormwielen, kettingwielen, kogellagers en -ringen, en transmissietandwielen, enz.) op sterkte afgestemd zijn, de levensduur kan worden verlengd. De hardheid van de bal moet bijvoorbeeld 2 HRC hoger zijn dan die van de ring, en de oppervlaktehardheid van het aandrijftandwiel van de achteras van een auto moet 2-5 HRC hoger zijn dan die van de aangedreven tandwielstoel. Wanneer hetzelfde staal op dezelfde manier wordt verwerkt om wrijvingsparen met dezelfde hardheid te verkrijgen, is de slijtvastheid relatief slecht.

4. Voor oppervlaktegeharde smeedstukken moeten de sterkte van de kern en het oppervlak redelijk op elkaar afgestemd zijn. Wanneer oppervlaktehardende onderdelen (zoals carboneren en afschrikken, koolstof-stikstof co-afschrikken, nitreren, inductieafschrikken, enz.) worden verwerkt, moet de kern, wanneer de diepte van de geharde laag is vastgelegd, een geschikte sterkte hebben om ervoor te zorgen dat de sterkte van de kern en het oppervlak een goede afstemming bereiken, waardoor wordt verzekerd dat het smeedstuk een lange levensduur heeft. Als de sterkte van de kern te laag is, is de overgangszone gevoelig voor het genereren van vermoeidheidsbronnen, wat resulteert in een afname van de vermoeidheidsprestaties; als de sterkte van de kern te hoog is, is de resterende drukspanning op het oppervlak klein en is de levensduur van vermoeiing ook niet lang.